Hartstories

Ons heel eerste Valentynsdag is gevier met 'n maanligpiekniek by die Taalmonument. Ek onthou dat Lambrecht heelaand net in my oë wou staar. My maag het later gegor vir die kaas en beskuitjies. Ons het vonkelwyn gedrink tot my kop lig was van die liefde. Na die piekniek het ons gaan dans by Opskop. Net ons twee, omdat ons lus was vir dans. Ons tweede Valentynsdag het ons nog by Santé Spa gevier met 'n spa-behandeling. My heel eerste spa ervaring. Ek was in die wolke. Na die afspraak is ons eers Paarl Mall toe vir 'n CD van Enya. Ons wou nie afval van die wolkie waarop ons was nie. Op maat van Enya is ons na Val de Vie - die pragtige landgoed met perde resiesbaan. Ons het aan "cocktails" sit en filosofies raak oor die lewe. Ons was jonkgetroud - opgewonde oor ons toekoms saam. Laasjaar was ons Valentynsdag in Engeland. Dit was onmenslik koud. Die kombuis se verwarmer was byna heeldag aan. Ons voorgereg was kaas en beskuitjies uit die hartjie bordjies wat ek by m...

Ek onthou die eerste maaltyd wat ek vir my man in Engeland voorberei het so goed. Dit was 'n sampioensop met interessante broodrolletjies. Vandag weet ek jy maak nie punte by my man met sop nie. Toe het ek dit nog nie geweet nie. Die onweerswolke wat pal oor die hele Engeland hang het my egter laat luskry vir warm kos. Eerste keuse sou my ma se skaapboud, ouma Suzie se braai aartappels, rys met 'n vetterige sousie daaroor en 'n skeppie soetpatats wees. In Engeland is nie 'n pa André wat skaapboude van die Boesmanland voorsien nie. Jy koop ook nie daar 'n skaapboud vir sommer net nie... Dus moes ek 'n goedkoop en maklike opsie kies: Warm sampioensop. Terug in die land van melk en heuning, Afrikaans en skaapvleis, voel ek weer meer vertroud agter die kospotte. Gee my skaapvleis in enige vorm, en ek weet wat om daarmee te maak. In Engeland kon ek groente, vrugte, heerlike vis, hoender en vark teen 'n appel-en-ui kry, maar ek was verlore. Gisteraand, laata...

Vrydagaand na aandete, net voor “Dis hoe dit is met Steve” begin, identifiseer ek ‘n groot lus. ‘n Groot lus na iets uit Woolies se “To Go” winkeltjie by die Engen vulstasie in Paarl se hoofstraat. Lambrecht stem in om gou saam te ry. Hy sal my help kies. Oppad kan ek sien my bestuursvernuf maak hom kriewelrig. Ek vermoed ek ry te stadig. Ek stop te lank by stopstrate en trek nie onmiddelik weg as die lig groen geslaan het nie. En toe parkeer ek nog soos my watsenaam voor die winkeltjie ook. Dit neem my weer onnodig lank om te besluit waarvoor ek lus het op ‘n Vrydagaand om 21:00. Die finale keuse l ê vir my tussen ‘n “chocolate brownie” en ‘n pekanneuttertjie. Lambrecht beduie dat hy iets baie lekkerder gesien het. Ek moet kom kyk. Dis sy absolute gunsteling. Terwyl ek met hongerige o ë staar na die pakkies “brownies” met ‘n karamellagie en dan sjokolade daaroor, kom druk ‘n vreemde man sommer hier naby verby my. “Dis regtig baie lekker,” lewer hy ongevraad kommentaar van a...

Gistermiddag, hard middag, bloedig warm, ry ek verby 'n skool se kleure-atletiek. Ek vermoed dis La Rochelle sin. Die dirigente probeer hul bes om die skare op te sweep. Onderwysers skuil onder groot hoede en sambrele. Die skare lyk moeg en warm. Dan onthou ek vir Kakamas... Ek was nooit lief vir atletiek nie. In die laerskool was ek van die groepie sonder afstand of spoed. Van sub.A af al het ek atletiek gehaat. Ek onthou hoe juf. Marlien ons in rytjies op die gras laat staan het. As sy haar hande klap moes jy hardloop. My P.T-broek het altyd ongemaklik tussen my bene opgetrek en my bene wou nooit vinnig hardloop nie. Genadiglik het ek in die hoërskool ontdek dat bene wat nie vinnig hardloop nie, wel ver kan hardloop. En dat die 1600m 8-uur op 'n Saterdagoggend as die Kakamasson alreeds hoog sit, meer van 'n kop-ding, as 'n bene-ding is. Ek het ook laterjare vrede gemaak met die feit dat die Here nie almal met die gawe geskape het om oor die hoogspring lat te sei...

Life is like a ten-speed bike. Most of us have gears we never use. – Charles Schultz   Fluks mense kan my vreeslik inspireer. Of soms net groen laat van jaloesie.   Oor kerstyd kuier ek weer by my middelsus kort duskant Pofadder. Sommer met die eerste koffietyd pluk sy die allerheerlikste vrugtekoek uit – swaar van brandewyn en vrugte. Ek wik-en-weeg eers of ek my ongebore baba wil blootstel aan so ‘n hoeveelheid brandewyn op ‘n slag, maar dan wen my liefde vir vrugtekoek. Dis een van die beste vrugtekoeke wat ek nog ge ë et het. “Uit tannie Tersia se boekie. Dis haar resep. Ek het dit sommer in die sonstoof gebak,” vertel-spog sy skouerophalend. So asof vrugtekoek bak sommer maklik is.   Die volgende dag kom Lena ewe kordaat met ‘n bos beet by die huis aan. “Klein mies, die beet, hulle skiet saad,” verduidelik sy op haar manier. Ek keer myself gelukkig voor ek Lena kan vertel dat g’n mens beet inl ê tussen Krismis en nuwejaar nie. Al l ê wat dan behoort ge...

Life is like a ten-speed bike. Most of us have gears we never use. – Charles Schultz   Fluks mense kan my vreeslik inspireer. Of soms net groen laat van jaloesie.   Oor kerstyd kuier ek weer by my middelsus kort duskant Pofadder. Sommer met die eerste koffietyd pluk sy die allerheerlikste vrugtekoek uit – swaar van brandewyn en vrugte. Ek wik-en-weeg eers of ek my ongebore baba wil blootstel aan so ‘n hoeveelheid brandewyn op ‘n slag, maar dan wen my liefde vir vrugtekoek. Dis een van die beste vrugtekoeke wat ek nog ge ë et het. “Uit tannie Tersia se boekie. Dis haar resep. Ek het dit sommer in die sonstoof gebak,” vertel-spog sy skouerophalend. So asof vrugtekoek bak sommer maklik is.   Die volgende dag kom Lena ewe kordaat met ‘n bos beet by die huis aan. “Klein mies, die beet, hulle skiet saad,” verduidelik sy op haar manier. Ek keer myself gelukkig voor ek Lena kan vertel dat g’n mens beet inl ê tussen Krismis en nuwejaar nie. Al l ê wat dan behoort ge...

Life is like a ten-speed bike. Most of us have gears we never use. – Charles Schultz   Fluks mense kan my vreeslik inspireer. Of soms net groen laat van jaloesie.   Oor kerstyd kuier ek weer by my middelsus kort duskant Pofadder. Sommer met die eerste koffietyd pluk sy die allerheerlikste vrugtekoek uit – swaar van brandewyn en vrugte. Ek wik-en-weeg eers of ek my ongebore baba wil blootstel aan so ‘n hoeveelheid brandewyn op ‘n slag, maar dan wen my liefde vir vrugtekoek. Dis een van die beste vrugtekoeke wat ek nog ge ë et het. “Uit tannie Tersia se boekie. Dis haar resep. Ek het dit sommer in die sonstoof gebak,” vertel-spog sy skouerophalend. So asof vrugtekoek bak sommer maklik is.   Die volgende dag kom Lena ewe kordaat met ‘n bos beet by die huis aan. “Klein mies, die beet, hulle skiet saad,” verduidelik sy op haar manier. Ek keer myself gelukkig voor ek Lena kan vertel dat g’n mens beet inl ê tussen Krismis en nuwejaar nie. Al l ê wat dan behoort ge...