Hartstories

Iewers lank gelede het ek een maal in ‘n geel Chappie papiertjie se “Did you know” gelees dat ‘n mens begin breinselle verloor vanaf die ouderdom 30. Die gedagte was absoluut vreesanjaend. Ek kon selfs na 30 voel hoe my breinselle daagliks verminder. Ek het gewonder hóé min breinselle jy teen die einde van jou leeftyd oor het. Toe ontmoet ek my skoonouers en die Chappie-papier feit maak glad nie meer so lekker sin nie. (Skuus pappa, pappa tel nog nie hier nie. Eers na 60 kwalifiseer om my storie lekkerder te maak!) Hulle is vol ondernemingsgees en interessante idees en planne. Ek begin draf soggens saam met ‘n drafgroep en oom Danie draf stof in ons oë terwyl hy intelligente gesprekke voer. Oom Danie is ook al verby 60. Bogenoemde het die hoop in my laat opvlam. Emsie stel my anderdag voor aan: Healing begins with the sanctification of the heart , geskryf deur Dr. MK Strydom. Niks wolhaar feite nie, weldeurdagte navorsing met teksverwysings uit die Bybel. Die boek is h...

Sondagoggend nooi Van Heerden en Micha ons na Chris Chameleon by Neetlingshof – deel van die Woordfees, Sondagaand. Dis ‘n buitelugkonsert. Ons wik-en-weeg eers verskriklik. Ons het eintlik reeds ‘n koffie afspraak. Sondagaande is heilige tyd in ons huis. Ons is sommer net rustig en berei onsself sielkundig voor vir wat die week ookal mag inhou. Maar Chris Chameleon het gisteraand my lewe verander! Dalk is ek besig om ‘n raps te oordryf, maar dit was werklik ‘n voortreflike vertoning. Ons vertrek Sondagnamiddag uit Wellington met lywe wat tam is van die hitte. Ons bakkie se lugversorger hol op vier strepies. Hoe nader ons aan Stellenbosch kom, hoe koeler raak dit. Toe ons ons oor die bult by Cloetesville ry, lyk dit selfs na reën. Die wind waai teen ek weet nie hoeveel knope nie. (Baie knope dink ek!) Selfs toe ons by Neetlingshof se hekke deur, lyk dit na ‘n onplesierige aand. Ons skrop vinnige nes saam met Micha en Van Heerden. Kampstoele, piekniekkombersies en ver...

Ons   word Woensdag genooi vir na- werk drankies. Dis ‘n Veertigste. Dis vir my ‘n absolute nuutjie – ons eerste vriende raak 40. Ek het Woensdag besluit dat ek mal is oor hierdie nuwe seisoen van veertigste verjaarsdae. Almal by die partytjie is ‘n raps ouer. (Ouer as 30) Byna almal het kinders. Byna almal slaap min. Byna almal is op presies dieselfde bladsy. Dis so lekker, want ons praat dieselfde taal. Die partytjie is feestelik. Motors staan die straat vól. Mareli en Rudi kán partytjie hou. Gaste word trakteer op die beste wyn en beste spyse. Die vuurtjie en musiek dra by tot die feestelikheid. Ek en Marlize gesels mekaar iewers gedurende die aand raak. Sy is van daardie mense wat jy wil in huur om jou partytjie lekkerder te maak. Sy en haar man. Diè spog met ‘n stem wat enige dag by RSG kan begin uitsaai. Marlize is ‘n Noord-kaper gebore. Ons gesels sommer oor die vinnige pas van die lewe. Sy moet erken, begin bieg sy. As jy op haar google-history ingaan, is...

Ek het ‘n geheime liefdesverhouding. Byna niemand weet nie. En niemand sal dit beslis van my vermoed nie. Ek wat meestal vaal en versigtig voorkom. Ek wat my weg deur die lewe baan met ‘n kind op die heup en een aan die hand. My ongesonde, ongewone en geheimsinnige liefdesverhouding is met lipstiffies. Jy het my waarskynlik nog nooit eers met kleur op die lippe gesien nie, en kan daarom nie glo wat jy nou hier lees nie. My eerste lipstif was ‘n peperduur, baie uitspattige pienk lipstif uit Kakamas Apteek. Dit was so lang maer Yardly nommertjie wat so geblink het op jou lippe. Ek was verlief. Ek moes baie weke se sakgeld spaar vir daardie lipstif. Ek was hoërskool en het dit seker hoogstens twee maal gedra na sokkies. Dit was my heel eerste. Daarna was daar nog tientalle sulke kopies – van goedkoop uitverkoping nommertjies, tot heelwat duurder, weldeurdagte kopies. Nooit dra ek dit meer as so 5 keer nie. Dan is ek en my lipstif uitgekuier. Alle kleur lyk mooi in hul houertj...

Ons is sopas terug van ons eerste kamp mèt kinders. Dit was net een nag, maar ek is onbeskryflik trots op ons. Kamp met kinders is nie vir sissies nie. Goeie vriende, die Loftusse, nooi ons al laasjaar vir hierdie een nag kamp. Ek is baie skepties. Ons jongste is ‘n slegte slaper. Kamp “mure” is nie klankdig nie. Ons oudste kan ‘n lieflike dogtertjie wees, maar sy kan ook kwaai en onsmaaklik raak as sy moeg is. Ons hou van die vriende – ons wil nie graag hê ‘n kampnaweek moet ‘n goeie vriendskap kelder nie. Manlief verseker my dis die regte ding om te doen. Dis hoe ons dan in Yzerfontein se karavaanpark opeindig gisteroggend. Neels en Frankie is toegerus met van daardie oulike kampwaentjies en allerhande ander nuttige kampgoeters. Die Coetzees kamp erg basies: Tent, gazebo, kamptafeltjie. Dis in ons geval werklik gerieflik om saammet hardebaard kampers te kamp! Ons oudstes is ware kampers. Josua(4) en Amé(2) maak ‘n gedugte span. Josua stap orals voor en Amé volg soos sy s...

‘n Raps meer as ‘n week gelede oortuig ons, ons oudste om haar dummy vir haar klein Andréa niggie te gee. Sy lyk heel ingenome met die gedagte. Die oorhandiging   geskied die oggend net voordat ons vertrek uit Strandfontein. Ons het ‘n week lank heerlik gekuier saam met ons plaasfamilie.   Dis ‘n groot geleentheid. Eers word die pragtige pienk NUK dummy wat ouma Marinda nog vir ons gegee het, in kookwater gekweek. Daarna prop Rietjies die dummy in klein Andréa se mond. Sy lyk eers vies oor die nuwe dummy, maar dan doen sy haar deel mooi. Sy begin suig te kostelik aan die dummy. Amé is so trots op haar vrygewigheid, sy wil sommer mense op straat stop om te vertel. Iewers oppad huistoe vra sy vir die eerste keer na haar dummy. Ons verduidelik geduldig dat sy mos so gaaf was om haar dummy vir haar baba niggie te gee. Later huil sy hartstogtelik en dreig om boetie sin uit sy mond te ruk. Vir ‘n week lank voer ons die stryd. Soms gaan dit beter, en dan wil ons optimist...

Oujaarsdans 2015 gebeur op Marietjie en Stan se heerlike plaasstoep. Ons is net ‘n handjievol uitgenooides. Elkeen sal bydra tot die laaste maal vir 2015. Stan leen luidsprekers sodat ons die musiek ordentlik kan hoor op die stoep. Donderdagoggend help ek Marietjie om die duisende (of so voel dit) blikkies en potte plante wat haar stoep versier, af te dra. My sussie is ‘n aggressiewe, kreatiewe versamelaar. Sy skep iets uit niks en verfraai hul Millerton-werf al te vrolik daarmee. Dit maak stoep skoonmaak dus ‘n werk. Ons beplan die sitplek op die gras, waar ons gaan eet, en waaraan ons sal knibbel vooraf.   Marietjie grawe diep in Stan se drankkas en ontdek sowaar nog ‘n bottel bubbly van Stan se 21 st . Sy kan nie meer beïndruk wees met haar vonds nie. Wat is nuwejaar dan tog sonder bubbly wat spuit. Ons hele dag word gewy aan voorbereidings. Tussendeur word Andréa gevoed soos nodig, Daniël ruk vir die tweede keer drie van Marietjie se fraai geblikte aalwyntjie...